Wedstrijdverslag DSR SV Mercurius

door C.W. van Gessel (bron: http://www.aps-dsr.nl )

Zaterdagochtend in alle vroegte trommel ik mijn familie wakker omdat we op expeditie naar één van de vergeten plekjes van Nederland gaan: Winterswijk. Voor ons een nog genadige twee uur rijden maar de “gevoels-rijstijd” kan met een kind van zes jaar en een kind van negen weken aan boord bijna net zo lang zijn als dat van de APS-Belg Joe-PLF die er zes uur bollen voor over heeft om drie minuten te knallen! Over vrouwlief en haar ochtendstemming heb ik het dan nog niet gehad, en dat zal ik ook niet doen… 

Dan, na een voorspoedige reis, ligt daar midden in het schilderachtige landschap op een glooiende helling het clubgebouw van SV Mercurius te wachten op wat komen gaat. Nu, dat kan kort worden samenvat als een orgie van adrenaline, kruitdamp en Hard Targets!!! Maar goed, ik loop op de zaken vooruit. Binnengekomen blijkt dat sommige schutters de reis naar Winterswijk niet volbracht hebben. (een mooie manier om te zeggen dat die %#$@%^ niet komen opdagen) Voor de organisatie die haar nek uitsteekt om een mooie match te bouwen natuurlijk erg vervelend. Vandaar dat ik me meteen maar voor een extra grendelserie inschrijf. De K98k had ik al meegenomen, in de stille hoop dat ik deze oud-met-hout-rampetamp-buks ook in zou kunnen zetten. Erg vervelend maar iemand moet het doen… Bwoeeeehaaa! Ook Patrica strijkt met de hand over haar hart en neemt een serie over. Wat zijn het toch een weldoeners, die Van Gesseltjes!

Genoeg geOH-d. Tijd voor actie! Na de correcte en overduidelijke briefing konden we door het ondergrondse gangenstelsel van Hansi & Franky naar de 100 meterbaan lopen. Ik start als eerste dus nog even een snelle pre-operations-check. Geweer:OK, Pistool: OK, Alles vast/aan/strak? Jazeker! Op de startpiep spring ik als een razende roeland op de brits en verpulver in moordend tempo de duifjes die op 100 meter rustig op hun Nemesis hangen te wachten. Ha! Lekkerrrrr! Snel ontladen en door naar stage 2. 

Hier blijkt direct dat dit weliswaar de eerste DSR match is, die door de creatieve geesten van Mercurius wordt georganiseerd, maar dat er meer dan voldoende listige schietsportervaring bij SV Mer(kwaardig)Curi(e)us aanwezig is om een hoerige stage te verzinnen. Door een schuine gleuf moeten 5 Sasia Mannekes beschoten worden, die om de haverklap wegdraaien. Deels overlappen de schijven elkaar. Laagste treffers tellen. Afstand 90 meter. Aiiii, dat valt helemaal niet mee. Aangezien hier toch veel punten te pakken zijn, investeer ik tijd. Na wat een eeuwigheid lijkt, ontlaadt ik de Oberland en ren door de tunnel en over de pallets naar stage 3.

“Alles wat U ooit heeft verzonnen voor een APS match kan tegen u gebruikt worden”, flitst het door me heen als ik een oliedrum zie waardoor ik 25(!!!) treffers moet plaatsen op doelen op 80 meter. Ik plaats de bi-pod in de drum want er was gebriefd dat de loopmonding in de ton moest, en wil een magazijn plaatsen. Shit! In alle verwarring heb ik mijn 42 schots magazijn gevuld met softpoints gepakt. Deze heb ik straks echt nodig voor de pins op stage 6 dus in arren moede besluit ik het magazijn terug in zijn pouch te plaatsen en een ander aan te spreken. “Tijd, tijd, TIJD!”, knalt het door mijn kop en in een ware MG42 stijl spuit ik 25 patronen op de schijven. De bak herrie en cordietdampen die me uit de ton het gezicht in slaan is niet om uit te houden en ik ben blij als ik de “go” heb gekregen van de hoofdbaancommandant en weer verder mag. 

“Bij DSR helpt de Baancommandant de schutter als deze er om vraagt”, heb ik head honcho Zwarts wel eens horen brommen. Nou, blijkbaar zijn DSR veteranen zoals ik uitgesloten van dit soort vriendelijke gestes, want high van het kruitdamp en met een lichte hersenschudding van het stoten van mijn kop aan het plafond, gil ik naar de BC “hier moet ik toch pistool schieten?” Aangezien ik geen “nee” hoor trek in in de shootingbox mijn pistool, pomp er een magazijn in en laad door… Huh??? Geen houtblok te zien? Ja toch, héééél ver weg zie ik ze. “Dat kan toch nooit de bedoeling zijn?”, denk ik vertwijfeld. “Ontladen”, klinkt het gebiedend naast me. Snel maak ik het pistool weer veilig en nu besef ik dat ik de rijplate met geweer moet gaan beschieten. Ik heb me gewoon een stage vergist! Eenmaal in stelling is de Oberland wederom genadeloos en een stroom van 55grains volmantels zijn voldoende om korte metten met de rijplate te maken. Vort, stage 5 wacht op je!

Ha, hier dus WEL met pistool. Houthakken maar! 15 blokken (Paultjes?) moeten van hun sokkel geknald worden. Moeilijk? Nee. Origineel? Mwah… Fun? JAWOHL!!! 15 stuks 9mm later staan er nog twee blokken. “Goodbye guys”, jullie hebben geluk gehad want ik begin nu toch echt haast te krijgen, en er wacht nog een traject van 65 meter door het zand op me alvorens ik bij stage 6 de match kan gaan volbrengen. 

Ploegend door het zand voel ik me behoorlijk geriatrisch. “Was ik nog maar 25.”stap, hijg, puf. “Was ik nog maar 89kg” puf, stap, hijg. “Had ik ook maar een vederlicht .22-buksje in plaats van mijn jong kanon met bull barrel.”hijg, puf, stap! Hoe dan ook, aan alles komt een einde dus ook aan de schietbaan van Mercurius. Stage 6 is hoe ik het liefste DSR finish: rucksichtlos blazen op 30 bowlingpins. Hier bewijst mijn eerder gespaarde softpoint-magazijn zeer goede diensten en de Pins vallen als bladeren in de late herfst. Net op tijd herinner ik me dat ik de rode stoppin met pistool moet beschieten. De straf op het met geweer omschieten van de pin is namelijk dat je de volle tijd krijgt. Dat is NIET wat dokter DSR u voorschrijft als u een leuk wedstrijdresultaat wil neerzetten. Kort en goed, de CZ spreekt nog 1 keer zijn 9 Para woordje mee en dan, na 210 seconden drama en heroïek, is het stil op de baan. 

Rokend en zwetend uit alle gaten verlaten Oberland en zijn baasje de baan. Later, in de kantine, kan het evalueren beginnen. “Op stage 2 teveel punten laten liggen.” Hoor ik naast me een CX4 storm schutter bekennen. “Te lang blijven hangen bij de pistoolstage” valt een STI-gunner hem bij. “Hmmm, eigenlijk hebben we allemaal dezelfde problemen” bedenk ik me. Hoe dan ook: SV Mercurius bedankt! Het is moeilijk te geloven dat dit pas jullie eerste DSR match was. Soepel verloop, super parcours, goede doelen, echt heerlijk. Deze match levert me weer meer dan voldoende stof op om nachtenlang over te piekeren. “had ik maar, had ik maar” Kent u dat gevoel? Nee? Dan moet u volgend jaar toch eens naar het rustieke oosten afreizen voor een strakke DSR kuur...

Winterswijk: The Place to Be!